Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh

 

Gieten, december 2017

Beste mensen,

In deze laatste maand van het jaar is het de gewoonte dat we u een brief sturen. Dit keer wordt de brief verzorgd door broeder Guillaume en door Ria Schmitz. Ria is fysiotherapeute en gaat al een heel aantal jaren omstreeks deze tijd naar Mymensingh. Zij traint de staf van de CP-day care ( voor   kinderen die spastisch zijn) en de staf van Choto Tara day-care.  Broeder Guillaume stuurde zijn verhalen als feuilleton naar hier. In hun verhalen kunnen we een stukje zien van hetgeen in Mymensingh gebeurt.

Vanuit het bestuur van de stichting de vraag om, wanneer  u een bevestiging van uw gift op prijs stelt, uw adres te vermelden bij uw gift. Op de bijschrijving van de bank kunnen we dit nl niet meer zien. Zo zijn er afgelopen jaar ook giften binnen gekomen van organisaties die we een bedankje hadden willen sturen.

Daarom voor iedereen een heel groot  DANK U WEL voor uw blijvende steun voor de mensen in Mymensingh.

Van harte wens ik u,  namens de vrienden in Mymensingh en het bestuur van de stichting gezegende feestdagen en een gezond nieuw jaar .

Vriendelijke groeten,

Marchien van het Hof.

P.S. Als u de Nieuwsbrief niet langer wilt ontvangen, laat ons dat dan even weten (mail naar mvhhof@gmail.com of stuur een bericht naar M. van het Hof, Julianalaan 24 A, 9461 BT Gieten)


 

Broeder Guillaume schrijft:

 Aflevering 1.

Pensioenfonds....Elke eerste dag van de maand komt er een hele menigte mensen opdagen...Sinds vele jaren helpen we een heel aantal mensen -straatarme mensen ,oude mensen ,erg zieke mensen, moeders met een gehandicapte zoon, een vrouw van wie de man verslaafd is, maar die toch moet overleven met drie kinderen. Het gaat om een veertigtal mensen ,die allen een klein bedrag krijgen, dat hen in staat stelt -met moeite -de maand door te komen. Dat bedrag is voor ieder verschillend.

Eigenlijk zou je iedereen moeten interviewen. Azinunnesha zegt dat ze 100 jaar oud is ...ik denk dat ze overdrijft, maar oud is ze wel, want haar oudste zoon is ruim 70 jaar oud. Ze heeft vele achterkleinkinderen. Ze loopt -heel erg gebogen-met een stok. We denken iedere keer dat het nu wel de laatste keer is dat ze gekomen is ,maar zie de volgende maand is ze er opnieuw. Ze noemt ons "oom"(wij zijn dus oom van een 100-jarige).Ze wil iedere keer koeken voor ons bakken, maar wij zeggen :doe dat maar de volgende maand. Ze is altijd opgeruimd. De laatste keer vroeg ze of wij-als zij er niet meer is -de maandelijkse bijdrage kunnen geven aan haar oudste zoon ,die oud is en heel arm.

Dan is er Dolly.

Ze kwam vroeger altijd met haar zeer gehandicapte zoon Harun ,die twee of drie jaar geleden gestorven is...Ook Dolly is meer dan 100 jaar oud. Dat bewijst ze door te laten zien dat ze bijna geen tanden meer heeft Ze komt minstens een keer per week bij ons eten, het liefst op zondagen ,omdat we dan kippenvlees eten. Met enige moeite kan ze dat -zonder tanden-verorberen. Alleen ze vergist zich vaak in de dag ,komt een of twee dagen te vroeg. Dan mag ze opnieuw 's zondags met ons eten.

De meeste mensen ,die een 'pensioentje' krijgen zijn nog op de lijst gezet door Frank, zoals Khudeza Begum ;de moeder van Janu;Alemon, Anwara; Abia Khatun enz.enz.We lachen wel eens dat bijna niemand van die heel oude mensen sterft. De andere broeders hebben nieuwe namen toegevoegd. Daar is Dukho Mia ,een forse jongen, oersterk.Hij studeert nog .Zijn moeder is zwaar gehandicapt. Hij weet -geloof ik -niet wie zijn vader is. Dan is er Bilal, een vroegere rickshawchauffeur. Iedere keer dat hij komt spreekt hij enkele zegeningen uit.

Dan is er Sukur Ali.Ik begon hem te helpen ,toen zijn vrouw ernstig ziek -verlamd-was.Na haar dood zetten we de hulp voort .Inmiddels is Sukur Ali heel oud (naar Bangladeshi maatstaven).We helpen hem al 15 jaar. Niet alle ontvangers van pensioen zijn gemakkelijk. Als Asor Ali komt ,weet ik dat hij om extra geld zal vragen voor medicijnen. Enkele van zijn kinderen zijn ook altijd ziek.

Ik stop deze eerste aflevering. Niet dat ik niet nog veel meer over deze mensen zou kunnen schrijven.

een hartelijke groet. Guillaume.

…Vandaag hadden we een prachtig feest :Milon-mela (ontmoetingsfeest).Heel veel mensen ,die met ons samenwerken (P.C.C),de scholen, de clubs ,l'Arche ,de Peacegroep ,Mikrakbo enz. waren bij ons samen gekomen. Bijna 200 personen. Er ontbraken toch nog allerlei mensen. Het was een vrolijk programma ,heel goed georganiseerd door Super ,Ronny enz. Eerst was er de kennismaking ,daarna spraken wij -drie broeders-:ietwat geschiedenis en :waarom doen we -samen-wat we doen?

Daarna werd er veel gezongen en gedanst. Dan was er een soort interreligieus gebed, gevolgd door een heel goede maaltijd. Daarna :sport en spel .Het was  alles zeer geslaagd. Er was  tijd genoeg om met velen te praten.

  Zieken.

Ook al gaat Bangladesh economisch vooruit ,er zijn toch nog steeds tientallen miljoenen straatarme mensen. Ze overleven -met moeite-,maar als er ziekte is ,komen ze in grote problemen. Ze kunnen wel geld lenen ,maar dat kunnen ze dan later niet terug betalen

Zolang wij broeders in Bangladesh zijn ,hebben we altijd vele zieken geholpen.

Tenslotte hebben we hier in Mymensingh-jaren geleden-Tulu (die al met ons werkte )gevraagd of hij elke dag de zieken ,die komen, mee kan nemen naar het ziekenhuis om een dokter te zien, medicijnen te kopen enz.   Tulu is nu zeer ervaren. Hij neemt gemiddeld elke dag -zes dagen per week -tien zieken mee naar het ziekenhuis.

In Dhaka helpen we ook steeds een aantal zieken. Polash -verantwoordelijke van het straatkinderen -huis-en ook anderen ,die in dat huis werken  houden zich daar mee bezig. Het zijn vaak jongeren ,die trein-ongelukken gehad hebben .

Ik bewonder Tulu en ook Polash dat ze met zoveel geduld en kundigheid zoveel zieken helpen...

Wordt vervolgd, Guillaume.

…..Nu een paar dingen over de clubs.

"Wij zijn allen koning(koningin)".

Sinds jaren bestaan er enkele clubs met die naam in Mymensingh en sinds 5 jaar ook in Dhaka. Die clubs groeiden langzaam. We hadden enkele schooltjes  in Mymensingh voor heel arme kinderen. Op een gegeven moment hebben we gedacht :laat ons de kinderen naar bestaande regeringsscholen sturen. We kunnen dan andere dingen doen met de kinderen. We gingen verder met een pre-school (1 jaar )voor heel kleine kinderen.

Daarna begonnen we -drie dagen per week -clubs  in de schoolgebouwen. Doel :vorming van heel arme kinderen , proberen hun gaven te ontwikkelen. Nu zijn er diverse clubs ,met heel goede animateurs. De kinderen hebben een mooi programma :tekenen ,handenarbeid ,sport en spel, dansen, zingen, gesprek over wat er belangrijk is in het leven. Enkele malen per jaar reizen we twee of drie dagen en we logeren dan in een afgelegen stad of dorp.

Het is steeds leuk om de kinderen op te zoeken...Wat opvalt is dat ze erg gedisciplineerd zijn (vergeleken bij andere kinderen).Interessant is het als de kinderen vertellen over hun leven.  Sommigen leven en slapen op het station ,enkelen verzamelen plastic flessen ,weer anderen verkopen water.

Ik reis altijd mee als de kinderen op reis gaan...Ik geniet van de spontaniteit en de hartelijkheid van die kleine kinderen. Ze mogen dan arm zijn ,maar (volgens het gedicht van Robindronath Tagore )"ze zijn allen koning of koningin".

Wordt vervolgd. Guillaume.

…..Een kort verhaal over de gevangenen.

 Bezoek aan gevangenen in Bangladesh.

Sinds 25 jaar bezoek ik  gevangenissen in Bangladesh, meestal een keer per week.I k zou eindeloze verhalen kunnen vertellen ,over talloze gevangenen ,die ik in  al die jaren ontmoet heb. Dat zal ik nu niet doen.

Ik wil een paar dingen in het algemeen zeggen.

Boven de poort van de gevangenissen vind je altijd -in grote letters geschreven-de zin (het is de gevangenis ,die spreekt):'Ik zal u veilig bewaren en u de weg van het licht tonen". Nu ,die 'weg van het licht 'wordt maar door weinig gevangenen ontdekt.

Een zeer groot aantal gevangenen - misschien de helft- is volstrekt onschuldig. Ze zijn aangeklaagd  voor dingen , die ze niet gedaan hebben.

Ik bezoek -en ik neem bijna altijd mensen mee -jaar in jaar uit de Christelijke gevangenen en vaak  ook enkele  Hindoes. Het vertrek ,waar je de gevangenen kunt ontmoeten (achter tralies),is vol met andere bezoekers. Je moet hard praten en goed luisteren om elkaar te verstaan. Aan het eind van het bezoek zing en bid ik met de gevangenen, ik lees ook een of twee verzen uit de Bijbel. Sommige gevangenen krijgen haast nooit bezoek en ze zijn dankbaar wanneer je komt. Ik koop soms dingen voor de gevangenen en vaak geef ik een beetje zakgeld aan hen. Twee keer per jaar organiseren we een feest :ter gelegenheid van Kerst en van Pasen. We gaan dan vrij talrijk (een tiental personen)naar de gevangenis. Daar krijgen we een aparte zaal ,we hebben dan een feestelijke gebedsdienst en we delen vele lekkernijen uit :aan de gevangenen, maar ook aan de bewakers.

Een nieuw ding is dat we jongeren inschakelen. Zij bezoeken ook elke week de gevangenis. We zouden graag langzamerhand ,samen met die jongeren een echt "prisonministry" opbouwen. Dat bestaat haast niet in Bangladesh.

Hartelijke groet van broeder Guillaume.

 De brieven van Ria:

Een goed begin is gemaakt. 

Na een warm ontvangst en duik in de grote levendige chaos van het Bengaalse leven kan ik melden dat ik me weer lekker thuis voel.

Vandaag het programma van de eerste drie weken Mymensingh dichtgetimmerd, oftewel lekker vol gepland.

Morgen eerste trainingsdag voor het team om de onderzoeken van de kinderen goed samen voor te bereiden zodat we het weer echt samen kunnen doen en van lieverlee een beetje zonder mij. Dat is de bedoeling natuurlijk. 66 kinderen staan gepland, trainingsdagen, moeder trainingen en de rest vul ik op met bezoeken aan de dagcentra voor verstandelijk beperkte kinderen waar altijd vragen zijn over aanpak bij moeilijk verstaanbaar gedrag, autisme, ADHD enz ....

Vanmiddag snel naar de stationskinderen gegaan. Een mooie groep was er vandaag, 35 stuks maar ze leken behoorlijk braaf. Ze zijn altijd vereerd met bezoek en dan worden mooie dingen tentoon gespreid.Zo waren dat vandaag pittige Bengaalse dansen, ze hebben daar les in gehad, dat kon ik echt zien, heel mooi en sierlijk en een lekker pittig muziekje erbij.

Gelukkig hoefde ik niet al te veel te participeren in het dansgebeuren want zonder dat stond het wat er al op mijn rug. Het is hier lekker warm zeg maar......

De kinderen krijgen sinds een jaar ook oefening in lezen en schrijven wat ik prachtig vind maar tegelijk ook diep triest. Ze zitten namelijk wel op school maar leren er geen basale dingen als lezen en schrijven. Wat ze dan wel doen de hele dag is mij niet duidelijk, maar kwaliteit van onderwijs is zeker niet voor deze kinderen weggelegd.   Voor de kinderen had ik 40 spinners in mijn tas en eerst wisten ze niet wat het was maar al snel brandde het feest los. Zelf had ik even geoefend, maar was er nog niet zo handig mee, dit werd snel ingehaald door de kinderen, dikke pret. Een mooie middag en ik heb heel veel waardering voor de maatschappelijk werker Hanif die deze kinderen begeleid, hij is een vriend, vader, moeder en nu ook nog onderwijzer voor ze. Prachtige vent. Hij gaat ook altijd een aantal malen per dag naar het station waar de kinderen rond hangen die helemaal geen thuis hebben, hij geeft ze eten en probeert er voor te zorgen dat ze niet het slechte pad opgaan. Lees: lijmsnuiven, pikken enz....  Jammer dat dit bestaat, je gunt het geen kind.  

Morgen dus aan de training, een goed begin denk ik.

 Moeders en grootmoeders op de bal !

Nou daar ben ik weer met een verhaal, er gebeurt hier ook zooooooooooooveeel..

Gisteren werd er ‘ligth of joy ‘gevierd. Dat is een maandelijkse bijeenkomst van alle kinderen en hun moeders die de dagcentra voor verstandelijk gehandicapte kinderen bezoeken.

170 mensen in een grote zaal met podium verzameld.  Omdat het de laatste bijeenkomst was, was iedereen gevraagd extra mooi aangekleed te komen. Nou dat is gelukt hoor. Meisjes in sari ’s met bloemen in het haar, jongens in mooie bloesjes. Je zag de kinderen groeien en blij zijn omdat ze er zo mooi uitzagen.  Er was een programma voor en vooral door de kinderen. Veel dansen op het podium, samen zingen en zelfs een toneel stuk. Dat ging er vooral over dat mensen met een beperking nog zo afgewezen worden door de maatschappij om hen heen.  Het toneelstuk was bemoedigend voor ouders, ook stimulerend om vooral met je kind naar buiten te treden en te laten zien dat het ook belangrijk is en rechten heeft. Een geweldig feest met warmte en vrolijkheid.

Vandaag  hadden wij in ons centrum van VATI BARERA, een moeder training. De opkomst wat groot, 16 moeders of grootmoeders waren er. Ze stonden al enige tijd voor de deur want wij hadden zelf vertraging in het verkeer. De bedoeling van de bijeenkomst was vooral bewustwording voor ouders. Zo kwam aan de orde, wat is een handicap en wat betekent het voor uw leven met een gehandicapt kind. We vroegen aan de moeders om dit met ons te delen. Dan komen er verhalen waar je hart van van slag raakt. Ik kreeg ook echt een brok in mijn keel. Want de gehandicapte kinderen worden niet geaccepteerd, genegeerd, mensen willen ze niet aanraken, knuffelen of op bezoek hebben. Ook de moeders staan dan alleen en voelen zich verlaten en verdrietig. Soms denk je dat het al beter gaat in Bangladesh en dat is op veel plaatsen al zo, maar in deze kleine dorpjes nog niet, dat heeft nog veel aandacht nodig.

Daarom alleen al is het zo goed dat het dagcentrum hier is gestart, de moeders vinden steun bij elkaar en komen graag met hun kind. Want hier krijgt het gehandicapte kind respect, aandacht en zorg.  Zo spraken we over het doel van het dagcentrum en wat we doen  en benadrukten dat we het alleen samen met de ouders kunnen. Dat oefeningen thuis en het gebruik van de geadviseerde hulpmiddelen het effect groter maakt. Het voelde goed en dan ben ik blij, dat we dit werk doen. Het is belangrijk voor de kinderen. Een belevingsprogramma hadden we ten slotte, de zintuigen stimuleren, door proeven, ruiken, horen , zien en vooral ook bewegen. Ja hoor, de moeders en oma’s  gingen op de bal, eerst in zit  en daarna op de buik, grote hilariteit, zo zie je wat eenvoudig bewegen kan doen, het geeft ontspanning en plezier en dat hebben de moeders EN grootmoeders zeker ervaren vandaag.

De boot in

Vandaag na het werk zijn we snel naar de rivier gereisd.

Er zou feest zijn voor de stationskinderen.

Wat een belevenis.

Dan merk je goed verschil tussen gezonde, ondeugende en uitgelaten kinderen en kinderen met een beperking. Wat een energie, wat een kracht, wat een plezier.

Bij de broeders werd er verzameld. De kinderen kregen een boottocht cadeau van een groep Zweedse gasten. Compleet met soort fanfare.

Nadat het startsein was gegeven renden ze naar de rivier, de steile oever af, sprongen in de boot en begonnen gelijk te dansen en te springen.  De band speelde vooral heel hard, maakt niet uit, het bracht vrolijkheid. Een maal iedereen ingeladen  en de boot de rivier op,  ging het dansen en springen door. Nu zijn het niet van die grote stevige boten met bamboe vloer boven een metalen bodem vol water en ze wiebelen behoorlijk heen en weer onder de bewegingen terwijl iedereen op het randje zit. Spannend dus, maar de kinderen genoten zo  geweldig. Echt een uitje voor ze.

Het heeft me verbaasd dat niemand door de bamboe vloer is gezakt of in het water is gekukeld maar iedereen veilig aan wal gekomen.  Weer renden ze harder als dat ik kon bij houden terug naar het domein van de broeders waar ze netjes in rijtjes opgesteld nog een doosje met een warme maaltijd in ontvangst namen. Een heerlijke en welkome tractatie voor kinderen die niet iedere dag ruim te eten hebben.

Een boottocht met een gouden randje. 

Hartelijke groet van Ria.

 

Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh

Secretariaat: Julianalaan 24A, 9461 BT  Gieten

Bankrekening: NL80ABNA0580722503 te Middelburg

ANBI instelling sinds 1-1-2008, fiscaal nr. 816651267, dossiernr. 54073

www.taizeinbangladesh.nl