Beste vrienden in Nederland,

 

Het is al een tijd geleden dat we een verslag beloofd hebben van hoe de zaken in Bangladesh verlopen en in het bijzonder van het werk dat U vanuit Nederland in de loop der jaren op verschillende manieren zo trouw hebt gesteund. Het is een lang jaar geweest, en ook een zeer snel Jaar - 2017 lijkt te zijn voorbij gevlogen.

 

De situatie in het land was vrij stabiel. Vorig jaar werd gekenmerkt door vreselijke terroristische aanslagen, maar dit jaar is er nauwelijks iets geweest. Er was geen grote staking of sociale onrust. Dat is allemaal heel goed voor mensen die niet betrokken zijn bij de politiek - met name oppositiepolitiek - of mensenrechten of journalistiek. Voor hen, en voor degenen die eerlijk zaken willen doen, is de situatie niet bijzonder bemoedigend. We leven in wat men een menselijke jungle zou kunnen noemen, waar de zwakken en de armen bijna vanzelfsprekend Ė dagelijks - het slachtoffer worden van hen die sterk en krachtig zijn. Dit zien we terug in de kranten, maar zelfs de media kunnen niet alles vertellen wat er gebeurt. In de regering en het bestuur zitten veel goede mensen, maar ook zij zijn soms overgeleverd aan sterkere krachten die zelden worden genoemd.
In deze situatie zijn we gezegend doordat we enigszins aan de rand van de samenleving leven. We werken met mensen die als onbelangrijk worden beschouwd - arme mensen, tribals, leden van verschillende minderheden - en we gaan over relatief kleine sommen geld. Daarom worden we met rust gelaten. En dit geeft ons een kans om te laten zien dat je dingen op een ​​andere manier kunt doen, vertrouwen creŽren en een ademruimte te bieden in een harde en competatieve samenleving.

 

Zoals u weet zijn we bij veel activiteiten betrokken. De meeste hiervan zijn gestart door Br. Frank, maar niet alles. Verscheidene zijn door de jaren heen structureel onafhankelijk geworden, we functioneren nu min of meer als donors en adviseurs. Sommige anderen worden nog steeds door ons

 gerund, of op zijn minst nauwkeurig gemonitord.
In de afgelopen twee jaar hebben we geprobeerd om de verschillende groepen meer samen te laten werken en een gemeenschappelijk getuigenis te geven. Dit zal ons ook helpen om de kosten te verlagen en efficiŽnter te worden. We hebben een "Forum" opgezet waar vertegenwoordigers van de verschillende verenigingen en organisaties elkaar regelmatig ontmoeten. Het idee is om interactie en verantwoordelijkheid te vergroten en het lijkt te werken.

 

Er is de Vredesorganisatie, Shanti Mitra; de organisatie voor kleine kinderen met een verstandelijke beperking en hun ouders, Choto Tara ("kleine sterren"); de stationsclubs; de scholen; en het Community Centre for the Disabled, PCC.
PCC is, denk ik, voor u de meest bekende van deze organisaties. Binnen PCC is er de Women's Club, die twee workshops heeft (tapijten maken en borduren). In de loop van dit jaar hebben we geprobeerd een structuur op te zetten om deze workshops financieel rendabel te maken. Er is nu een kleine onderneming genaamd "Angkur", met als doel de producten van de workshops te promoten en te verkopen.

We hebben ook een kleine winkel. Het is op dit moment een beetje schommelend, maar mettertijd zullen dingen goed gaan, geloven we. In september zijn we ook begonnen met een houtwerkplaats voor gehandicapte jongens.

De broeders zijn ook in samenwerking met deze workshop begonnen met hout te bewerken.
Dit alles kostte veel energie, maar nu is het er, en we hopen dat Angkur uiteindelijk een deel van de financiŽle last van ten minste de Women's Club of misschien zelfs meer zal kunnen dragen.

 

Wij, de broeders, zijn de laatste twee of drie jaar steeds meer betrokken geraakt bij pastoraal werk. Dit is gebeurd omdat we een jeugdgroep begonnen, genaamd "Mikrakbo" ("Wakker worden!" In de taal van Garo), met ongeveer vijftien studenten die allemaal Garo en Christen zijn. Ze hebben verschillende kleine bedieningen op zich genomen, zoals naar de gevangenis gaan om christelijke gevangenen te ontmoeten, bidden met christenen in het openbare ziekenhuis van Mymensingh of seminars met jongeren organiseren. In oktober vorig jaar hebben ze een grote jongerenbijeenkomst van zo'n driehonderd studenten voorbereid en vaardig geanimeerd. De groep is natuurlijk oecumenisch en heeft het vertrouwen gewonnen van de geestelijkheid van de verschillende kerken die hier aanwezig zijn. Voor ons is Mikrakbo een geweldige ondersteuning.

 

We blijven aanwezig bij de kinderen die op het treinstation in Mymensingh en in Dhaka wonen. Dit is de specifieke bediening van Br. Guillaume. Veel kinderen ondervinden verschillende moeilijkheden waarvan ongelukken  de belangrijkste zijn. Ze vallen van het dak van de trein of worden anders gewond. Medische zorg is hier duur, net als elders, en de kinderen hebben duidelijk geen toegang tot het geld dat nodig is voor een goede verzorging of zelfs voor onderzoek. We proberen te helpen wanneer we kunnen.

 

Dit jaar hebben we geprobeerd om financiŽle bijdragen via het Bureau of NGO's te kanaliseren (NGO's zijn "niet-gouvernementele organisaties"). In feite is de legale manier om geld naar dit soort werk te sturen, om het via dit Bureau te sturen, maar het vereist enige vaardigheid en moeite en goede boekhouding. We zijn blij te zien dat onze mensen nu heel goed in staat lijken om dit aan te pakken. Het betekent dat de Stichting Steunfonds voor de broeders van Taize  directer contact heeft met Bovenkant formulier

PCC, de enige volledig geregistreerde organisatie onder onze groepen, en minder via ons, de broeders.
Dit is de juiste manier om dingen te doen, omdat het een goede boekhouding en transparantie garandeert. Het verschuift ook de verantwoordelijkheid van de broeders naar de mensen die de projecten leiden. We kunnen ons dan vrij met de verschillende activiteiten bezighouden zonder verstrikt te raken in administratieve problemen.

 

Met vreugde hebben we dit jaar verschillende broeders uit Taizť ontvangen, waarvan de laatste Br. Matthew was die net voor Kerstmis kwam. Begin volgend jaar komen Albert en Marchien en Jopie hier, wat ook een goed nieuws is. We zullen dan in detail kunnen bespreken welke verschillende dingen hier gebeuren.

 

Hoewel ik deze brief vůůr Kerstmis wilde verzenden, werd het vertraagd en nu is het al de dag na Kerstmis Ė Boxing Day- , zoals het in het Engels wordt genoemd.

 

Ik wil u alsnog een gezegende  Kersttijd  toewensen en een goed nieuw jaar.

 

We hebben dit jaar een beetje samen opgetrokken en zullen dat hopelijk ook volgend jaar doen.


Alle beste wensen en vrede voor iedereen

Br. Eric