Onderwijs voor arme mensen
 

Sinds lange tijd leven er broeders van Taizé in Bangladesh. Eén van hen schrijft over de schooltjes voor de arme bevolking die de Taizé-broeders beheren en die geleid worden door jongeren uit het land zelf. De broeders hielpen hen bij het opzetten van de schooltjes.

De mensen waartussen wij wonen zijn bijna allemaal moslims. Er is een kleine minderheid van hindoes en er zijn een paar christenen. Toen we in 1987 in Mymensingh aankwamen, zijn we begonnen met schooltjes voor de arme bevolking om bruggen van vertrouwen te scheppen. In die tijd gingen er heel weinig kinderen uit de arme gebieden bij ons in de buurt naar school. De gebieden waar veel armoede heerst, zijn dicht bevolkt. We hebben er al gauw veel contacten gelegd. Zodra de kinderen naar school begonnen te gaan, vond er een mentaliteitsverandering plaats. Veel rickshaw-trekkers en koelies zijn trots dat hun kinderen, ondanks hun grote armoede, naar school kunnen gaan. Ze vertellen graag hoe ook zij hun namen kunnen schrijven en een paar zinnen kunnen lezen, omdat er ook avondlessen georganiseerd worden voor de ouders. De kinderen leren lezen, schrijven, rekenen, wat geografische beginselen en een beetje engels. Ze leren de belangrijke waarden in het leven, hun gezin en de maatschappij.

Elke godsdienstige groep heeft zijn eigen godsdienstleraar.  Daarom leren jonge moslim-, hindoe- en christen-onderwijzers samen te werken. Doordat ze allen ten dienste zijn van de arme bevolking, wordt het gevoel versterkt dat ze tot één familie behoren. Tijdens onze maandelijkse ontmoetingen proberen we hen aan te moedi-gen bij zichzelf een aandachtige houding te ontwikkelen voor rechtvaardigheid, vrede en liefde voor de armen en wederzijds respect voor de godsdienst en de cultuur van  de  ander.

Na onze aankomst in Mymensingh, kwam een oude man ons helpen hout te hakken voor de keuken. We begonnen hem ‘oom’ te noemen, ‘tcha tcha’ in het Bengaals. Zo begon een lange en diepe vriendschap.

Nu is hij een oude, gebogen man. Toch komt hij ons nog elke week bezoeken vanuit zijn dorp Borovila, ongeveer vijf kilometer ten noorden van de stad. Hij komt te voet. Als hij weer gaat, zegt hij altijd: “Elke avond bid ik voor een ieder van jullie in mijn ‘ramaz’ (gebeden). Allah geeft aan ons, aan jullie en aan mij dezelfde boodschap: Heb elkaar lief, help de armen en leef samen in vrede.”

In 1990 zijn we een school begonnen in zijn dorp, die zijn naam draagt: de Mohammed Abdul Aziz School. De eerste jaren waren moeilijk. Het gebied was heel arm en niemand ging naar school. Als ik er met de fiets op bezoek kwam, renden de kinderen achter me aan en schreeuwden: “Christen!” En dat was geen compliment! Nu telt de school 300 leerlingen. De leraren zijn heel toegewijd. Onder hen zijn twee christenen, omdat ‘tcha tcha’ erop stond dat er christenen zouden komen wonen in het dorp. De hoofdmeester is invalide. Toen ik in december op bezoek ging op de laatste schooldag, was het schoolplein overvol, omdat de vaders van de leerlingen er ook waren. Onder hen bevond zich de imam die het gebed gewoonlijk leidt in de plaatselijke moskee. De moeders waren uitgenodigd en enkele van hen waren ook gekomen; ze stonden achteraan.

In zes scholen, met ongeveer 1000 leerlingen, geven studenten les aan de kinderen. Ze doen dit als bijbaantje om hun studies te kunnen afmaken aan de colleges in de stad. Ze verdienen 1000 taka per maand (ongeveer 18 VS dollar). Aan het begin van het jaar houden wij steeds een vormingsbijeenkomst voor deze leerkrachten. Vervolgens is er elke maand een gelijksoortige bijeenkomst, waarin gesproken wordt over rechtvaardigheid, vrede en een harmonisch leven tussen mensen van verschillende religies. Soms worden er dan vragen gesteld zoals: “Wat verwacht God of Allah van mij?” Deze jongeren hebben een toekomstdroom, een drijfveer en gedreven door deze dromen, werpt hun wijze van lesgeven zijn vruchten af.

De pelgrimage van vertrouwen op aarde heeft vele gezichten. Wat deze jonge leerkrachten ervaren in verbondenheid met de arme bevolking in de slums en de dorpen, vormt één van deze gezichten. Het vervult ons met vertrouwen voor de toekomst.

 

Bron: http://www.taize.fr/nl_article1825.html

lees meer over enkele scholen